اینجا جای کیه؟ ✍️ امیربهراد معصومی لحظه‌ای که برای دیدن اجرای علی… — （ツ）کافه با کلاس — TG.ME

اینجا جای کیه؟ ✍️ امیربهراد معصومی لحظه‌ای که برای دیدن اجرای علی ارسب روی صندلی سالن نشستم، نصف حواسم پیش گذشته بود و نصف دیگرش به دوستان و آشنایانی که دوروبرم بودند. اشخاصی که همدیگر را می‌شناختیم و همه، به‌واسطه‌ی اجرای علی، آنجا جمع شده بودیم. علی را از دو سال‌ونیم پیش، از زمان افتتاحیه‌ی کافه با کلاس می‌شناسم. هر کسی که پاتوقش کافه با کلاس باشد، احتمالا چندباری صدای تمرین‌های علی و دوستانش را را از زیرزمین کافه شنیده و ذوق بازیگری را در علی تشخیص داده. از اجرای تئاتر قریب‌الوقوعی حرف می‌زد. راستش ما هم خیلی سر از کارش درنمی‌آوردیم. می‌گذاشتیم به حال خودش باشد و کارش را بکند. حالا دور هم جمع شده بودیم تا ببینیم علی چه در چنته دارد، تئاتری که هم نویسنده‌اش خودش بود و هم بازیگرش. علی که به صحنه آمد، من جای او دلشوره داشتم. اجرای زنده شکنندگی زیادی دارد: جفت چشم‌هایی را در تاریکی می‌بینی که نشسته‌اند و همه به تو دوخته شده‌اند، بعضی از این چشم‌ها را می‌شناسی و باید مراقب باشی ناامیدشان نکنی. نمایش شروع شد و حقیقتا میخکوب شدم. علی با گریم و موهایی که شبیه مردم بلوندِ اروپای جنوبی شده بود، در نقش لِف لِفیانتو لواندوفکی به صحنه آمد و کم‌کم ما را به جهان خودش کشید. علی زبان را جراحی کرده بود و ما به کلماتش عادت نداشتیم. معمولا خودم بقیه را سوال‌پیچ می‌کنم، این‌بار نشسته بودم و سوال پشت سوال دریافت می‌کردم. سوال بارانم کرد. متوجه شدم دوستانم هم این ویژگی را دارند، فقط شیوه‌شان فرق می‌کند. تفاوت آدمی که روی صحنه دیدم با آدمی که در زندگی روزمره می‌شناسم، برایم جذاب بود. علی با نمایشنامه‌اش ما را قبل و بعد کرد. چیزی در ما به پرسش کشید که شاید به این شکل به آن فکر نکرده بودیم. اجرا که تمام شد، همه دست زدیم. حضار هرکدام مشغول حرف زدن از فضا و اجرای علی و دوستانش شدند و من خوشحال بودم که این شهر، آدم‌هایی مثل علی دارد که جهانی هرچند کوتاه می‌سازند و ما را به آن دعوت می‌کنند. همچنین خوشحال‌تر از اینکه زحمت‌های او دارد خودش را نشان می‌دهد. از هر کسی که پرسیدم، از اجرا لذت برده بود. بعضی سوال‌ها برای پاسخ گرفتن پرسیده نمی‌شوند. مثل سنگی‌اند که کسی در آب می‌اندازد، موجش میرسد به جاهایی که فکرش را نمی‌کردی. «اینجا جای کیه؟» از همان سوال‌هاست. تئاتری که برای دیدنش رفتم، اما بعد از تمام شدن اجرا حس کردم سوال‌هایش با من به خانه آمدند. این روزها هنرمند انتظار زیادی از ما ندارد. فقط جفت چشم‌هایی می‌خواهد که از شتاب روزمره‌اش کم کند و در تاریکی بشیند، او و هنرش را ببینند. نمایش «اینجا جای منه» را ببینید.