نمایش و سینما برای او ابزار نبود؛ محکمه بود و این سرزمین، سالهاست دادگاههای صادق را برنمیتابد. او را نیز به تبعیدی خود خواسته مجبور کردند، و بعد، با خیالِ راحت، به ویران کردن فرهنگ ادامه دادند، فرهنگی که با رفتنِ بیضاییها هر روز نه فقیر، که بیپناه میشود. امروز باید برای فرهنگ و هنر این سرزمین پرچم عزا برافراشت و تکلیف را یکسره کرد: آنکه از بین ما رفت، فقط یک هنرمند نبود؛ بخشی از وجدانِ بیدارِ هنرِ این مرز و بوم بود. نام بیضایی خواهد ماند؛ در کلمههایش ، در نمایشنامههایش، در تصویرها و در فیلمهایش و حتی در سکوتی که زین پس سنگین تر از هر دیالوگ اوست. آترین آدالان در سوگِ بهرام خان بیضایی ۱۴۰۴/۱۰/۰۵ @AtrinAdalan
December 27, 2025 1.4K 3
