هر وقت به کسی کمک می کنم، دلم پر می کشد. نه برای تشکر، نه برای دیده شدن؛ فقط برای همان لحظه ای که می بینم لبخند روی لب های کسی نشسته یا نگاه یک حیوان بی پناه، آرام شده.
آدم های بزرگوار و با ارزش را که می بینم، دلم می خواهد کاری برایشان انجام بدهم. حتی یک کار کوچک. چون حسش، حس قشنگی است؛ حس زندگی.
و حیوانات... این فرشته های خاکی را که خدا اینقدر زیبا آفریده، چه گربه، چه سگ، چه پرنده، هرکدام که از دستم کاری برایش بربیاید، دلم آرام نمی گیرد تا کمکشان کنم.
انگار با هر کمکی، خودم هم کمی بزرگتر میشوم. با هر مهربانی، خودم هم کمی سبکتر.
من عاشق این حس ام؛ حس خوب کمک کردن.
به قلم✍️ : #زهرا_میرزایی (ارنواز )
آیدی تلگرام کانال شعر و دکلمه
@Arnavaz1397
2September 5, 2026 90 1
