تئاتر دیوانه خانه زری بوره اثر همایون غنی زاده رو شدیداً پیشنهاد میکنم. یه اجرای کاملاً ابزورد، روانکاوانه و نمادگراست که داخل سالن اجرا نمیشه؛ هر شب فقط یه تعداد تماشاگر میتونن دور تا دور یه خونه سنتی کوچک حضور پیدا کنن، شاید حدود سی نفر. و چیزی که وسط اتاق توسط سه تا بازیگر معرکه میبینید و رنجی که صرفاً تماشاگرش نیستید و درگیرش میشید؛ طوری که سوال هاتون از پاسخ های موجود در صحنه فراتر میره، فوق العادست. مزانسن و چیدمان معنادار همه چیز، حرف نداره. شاهد پوسیدگی روانی هستید، آدمایی که تعامل نمیکنن باهم بلکه همدیگه رو مصرف میکنن، شاهد Narsistic Domination هستید، و کل اینا حول محور یه جمله طلایی میچرخه که میگه "تو زندانی عادت های اینجایی، نه خود اینجا". نهایتاً همه چیز با عقیده انتونین آرتو، که میگه تئاتر باید شمارو "ویران کنه" نه اینکه صرفاً دیده بشه، همخونی داره.
53
6
3
