در تاریکی زیر کوهستان، آب برکه درون غار چون نقره می‌درخشید. مرد به… — ادبیات بودا | کانال — TG.ME

در تاریکی زیر کوهستان، آب برکه درون غار چون نقره می‌درخشید. مرد به شاهزاده جوان نگاه کرد و گفت« تو به ‌پاسداری از آیین آمدی و اکنون تن در آب بشوی که هیچ تیغ و دشنه‌ای دگر بر تو کارگر نخواهد بود.» شاهزاده قدم در آب گذاشت. آب تا شانه‌هایش بالا آمد. افسون در پوست و گوشتش دوید و تنش را به زرهی بدل می‌کرد. اما درست پیش از آنکه سرش را در آب فرو ببرد، چشم‌هایش را بست. و چشمانش، سرنوشت او را نوشتند. ••• تفاوتی نمی‌کند کدام افسانه را بخوانید، تفاوتی نمی‌کند که چقدر عاشق آن قهرمان باشید، حتی تفاوتی نمی‌کند در چه زمانی با رویین‌ تنی آشنا و روبرو بشوید. شما ناگزیر هستید که از آن نقطه ضعف خبر داشته باشید. احتمالا تا الان فهمیده باشید که قرار هست راجع به چه موضوعی صحبت کنیم؛ رویین تنی قهرمانان قصه ها و دلیل اینکه چرا با وجود این ویژگی آنها باز هم می‌میرند ؟ چرا انسان از هزاران سال پیش، وقتی قهرمانی نامیرا خلق می‌کند، بلافاصله راه کشتن او را هم اختراع می‌کند؟ اینکه چرا باید یک رویین‌تن با ضربه ای که نقص این بی گزندی است بمیرد؟ شاید چون اسطوره‌ها بهتر از ما می‌دانستند که موجود کامل، دیگر قهرمان نیست، بلکه یک جور ایزد و خداست. و داستان‌ها درباره خدایان نیستند چرا که خدایان معمولاً شخصیت‌های جالبی برای داستان نیستند. آن‌ها تغییر نمی‌کنند، رنج نمی‌کشند، نمی‌ترسند و چیزی برای از دست دادن ندارند. داستان ها اما در مورد همین‌ها هستند؛ ترس و رنج و اندوه و عشق و تغییر و رسیدن به رستگاری که شاید پشت تمام اینها باشد. در نگاه نخست، نقطه ضعف اسفندیار یا آشیل فقط یک ترفند داستانی به نظر می‌رسد؛ راهی برای اینکه قهرمان سرانجام شکست بخورد. اما این الگو آن‌قدر در اسطوره‌های جهان تکرار شده که نمی‌توان آن را تصادفی دانست. در اساطیر ژرمنی، زیگفرید پس از کشتن اژدها در خون آن غسل می‌کند و پوستش رویین می‌شود. اما برگی بر پشتش می‌نشیند و همان نقطه از خون اژدها بی‌بهره می‌ماند. سال‌ها بعد، قاتلانش دقیقاً همان نقطه را هدف می‌گیرند. در اساطیر نورس، بالدر آن‌چنان محبوب و شکست‌ناپذیر می‌شود که مادرش از تمام موجودات جهان برای آسیب نزدن به او سوگند می‌گیرد. از تمام موجودات... جز گیاهی کوچک و ناچیز به نام دارواش. و سرانجام همان گیاه، ابزار مرگ او می‌شود. انگار ذهن بشر بارها و بارها یک پیام را تکرار کرده است؛ هر جا رویین‌تنی هست، نقطه ضعفی نیز وجود دارد. اما این زخم فقط یک ضعف جسمانی نیست. در واقع نقطه ضعف حقیقی اسفندیار، چشم‌هایش نبود؛ غرور و سرسپردگی کورکورانه‌اش نسبت به فرمان پدر بود. نقطه ضعف آشیل نیز پاشنه‌اش نبود؛ خشم مهارنشدنی و عطش افتخارش بود. اسطوره‌ها تظاهر می‌کنند که قهرمان را با یک تیر یا نیزه می‌کشند؛ اما حقیقت این است که قهرمان پیش از آن، از درون زخمی شده است. شاید به همین دلیل است که ایده «رویین‌تن» هنوز در داستان‌های مدرن زنده مانده است. سوپرمن کریپتونایت دارد. خون‌آشام‌ها از نور خورشید می‌ترسند و... در نگاه دوم، رویین‌تنی عجیب‌ترین ایدهٔ تاریخ اسطوره‌هاست، چرا که به سرعت چیزی پیدا می‌شود که این توانایی را بی اثر می‌کند. اما چرا؟ شاید چون رویین‌تنی هرگز دربارهٔ شکست‌ناپذیری نبوده است.بلکه دربارهٔ ترس انسان از شکست‌ناپذیری بوده است. در شاهنامه، اسفندیار پس از گذر از هفت‌خان و شکست دادن نیروهای اهریمنی و به پاسداشت گسترش دین زرتشت، به موجودی تبدیل می‌شود که هیچ سلاحی نمی‌تواند او را از پا درآورد. در ظاهر، این بزرگ‌ترین پاداش ممکن است. اما سؤال اینجاست؛ آیا رویین‌تن شدن واقعاً یک موهبت است؟ یا نوعی نفرین؟ زیرا از همان لحظه‌ای که اسفندیار رویین‌تن می‌شود، سرنوشتش نیز بسته می‌شود. او دیگر نمی‌تواند تغییر کند. دیگر نمی‌تواند عقب‌نشینی کند. دیگر نمی‌تواند آسیب ببیند و شاید مهم‌تر از همه، دیگر نمی‌تواند از مسیر خود منحرف شود. همین نکته در مورد آشیل نیز صادق است. در برخی روایت‌های یونانی، مادرش به او حق انتخاب می‌دهد: یک زندگی طولانی و گمنام یا یک زندگی کوتاه و پرشکوه. آشیل دومی را انتخاب می‌کند و شجاعت او از این واقعیت می‌آید که می‌داند خواهد مرد. مرگ، ارزش انتخابش را خلق می‌کند. فردوسی نیز هیچ‌وقت از رویین‌تنی اسفندیار به عنوان یک موهبت خالص یاد نمی‌کند. برعکس، هرچه اسفندیار نیرومندتر می‌شود، بیشتر شبیه ابزاری برای اراده گشتاسپ می‌شود. گویی زرهی که تنش را محافظت می‌کند، کم‌کم روحش را نیز در خود زندانی می‌کند. زیرا انسان‌ها با زخم‌ها ارتباط برقرار می‌کنند. و شاید دلیل اینکه اسطوره‌ها همیشه یک نقطه ضعف باقی می‌گذارند این باشد که؛