تنهاوَش: post #6092 — TG.ME

تنهاوَش@AcAaCaCai · 690 subscribers Open in TelegramOpen

تنهاوَشآه ای سرزمین کدام فرزندان در کدام نسل تورا آزاد، آباد و سربلند با چشمان باور خود خواهند دید؟!... -محمود دولت آبادی

-

t.me/AcAaCaCai/6092 Translate

May 31, 2026 614

More from this channel

چه ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم مگر دشمن کند این‌ها که من با جان خود کردم. 51Aug 27 من پر از تپق‌های جانانه در مسیر کشف هیچم، پر از تلاش برای فتح خلا؛ من افتتاحیه‌ی ملالم که در یک دررفتگی تقویمی زیست می‌کنم. کارد بکش رگم را بزن، پوچی می‌پاشد به جهان. 123Aug 22 داشتم اجرای سمفونی پنج بتهوون با رهبری برن‌بویم رو می‌دیدم و بعد از یه نفس سنگین رو به چهره‌ش گفتم “I LOVE YOU” چون شدیداً برام قابل احترامه و دوستش دارم و بعد به این فکر کردم که «راستی برن‌بویم اهل کجا بود؟! الان چند سالشه؟ ازدواج کرده؟ داستان زندگیش چیه؟» و یک لحظه احساس شرم کردم که «وقتی اینارو نمیدونی برای چی انقدر مدعی دوست داشتنش هستی؟!» ولی در لحظه مچ خودمو گرفتم. من خیلی وقت‌ها کتاب‌ها و زندگی‌نامه‌ها رو خوندم و فیلم‌ها و اجراها رو دیدم که بگم «دیدم، خوندم، شنیدم، می‌دونم.» ولی آیا واقعاً فهمیدم؟ من آهنگسازها و نویسنده‌ها رو بیشتر از طریق آثارشون شناختم و جهان درونی‌شون رو درک کردم یا از زندگی‌نامه‌هاشون؟ این چه وسواس نمایشی‌ایه که با آثار هنری شبیه به To do list رفتار می‌کنیم و فقط می‌خوایم ظاهر قضیه‌رو حفظ بکنیم؟ چند بار بابت ندونستن شرمگین شدیم و نتونستیم لذت تجربه کردن رو واقعاً بچشیم؟ چرا به‌جای اینکه فقط بشینیم با تمام وجود به یه فیلم یا نقاشی نگاه کنیم، باید نگران این باشیم که اگه کسی ازمون درموردش پرسید چه تحلیلی بهش ارائه بدیم و کدوم ایسم رو بزنیم تنگش؟! اگه همش بابت نمایش و ژست نیست پس چیه؟! 120Aug 21 نام را زنده نگه داشته‌ایم، راه را نیز کاش... 183Aug 13

[media post] 247Aug 9