همه چیز درباره آقای نویسنده؛

استخوان های من؛ «ندانستن» است.
من نمیدانم و این به سادگی درون مرا خراش میدهد. برای دویدن از آن خراش باید بدانم.
عطش سیری ناپذیر من در یافتن آگاهی، دانستن همه‌چیز افراطی و البته در جمله مواردی آسیب زننده است‌.
اما پایه هایی‌ست که عمیقا مرا به سنگ های زمین عزیزم پیچ کرده و دست از کشیدن شیره روحم در این راه برنمیدارد. در چشم من تمام بافت های جهان از سوی انسان ها، به نوع خاصی دیده و درک میشود.
چرا که همه ما اثر انگشت و روکش پوستی متفاوتی از دیگری داریم و به استخوان های واقعی‌مان گوشت و خون متمایزی چسبیده است.
پس بدیهی است که بتوانیم به نظریه، فرضیه یا گمان من کمی بها بدهیم و به آن فکر کنیم. آنچه شما پارچه، میوه، رنگ، نور، آب و ژرف تر از آن حتی... احساس و انسان میپندازید با تصور من از آنها فرق دارد. چون اساسا بافت من و شما یکسان نیست.
پوست انگشتان من چیز متفاوتی از همان پارچه‌ای احساس میکند که شما آن را «حریر» می‌نامید.
من فهمیدم استخوان هایم جوهره‌ی ندانستن و نادانی است. من یک لقمان درون دارم که بسیار از بی‌ادبان و خوش ادبان یاد گرفته و برایش ناکافی‌ست.
چرا که عمیقا در یک دیدگاه ماورایی و شاید غیر منطقی ایمان دارم که تمام ما انسان ها واقعیت های اطرافمان را متفاوت استنباط میکنیم. پس من هر آنچه که بدانم بازهم ناقص است.

روی صحبتم به جانتان که من، پیش از پاسخ دادن به شما در این صبح طربناک دوست داشتنی، فکر بسیار کردم و اندیشه های متمایزی گرد من فراهم آمد.
گمان کردم که استخوان های من چیست؟
آن چیزی که عمیقا مرا به زمین بند کرده، ریشه های من در کجا امتداد یافته به کدام عمق میرسد.
و پس از مدتی؛ مملو از شاید ها شدم.
در من نور کوچکی سوسو میزد اما درباره آن تردید داشتم. ابتدا ریشه های خود را در احساس «شگفتی از دنیا» دریافتم.
گمانیدم که اگر چیزی مرا به ادامه وادارد، بخش بزرگی از آن یا تمامش به مبارکی حضور دنیای اطرافم است و در قول شما، آن کنجکاوی هایی که نسبت به همه چیز درون مرا قلقلک میدهد.
اما بعد بیش از پیش به استخوان هایم فکر کردم. فهمیدم که اگر بخواهم عمیقا و با صداقت تمام خودم را قضاوت کنم، نمیتوانم بگویم که استخوان هایم این احساس شگفتی و ذوق پایان ناپذیرم نسبت به دنیا میباشد.
دریابیدم که زمان هایی، در زندگی چالش برانگیز من وجود داشته که بسیار ناکنجکاو، خموش و بی‌دل بوده‌ام اما همچنان چیزی نتوانه مرا به زمین خوردن نزدیک کند. یعنی شاید خم شده باشم یا حین راه رفتن برای زندگی تلو تلو خورده باشم اما هرگز مشمول سقوط نشده‌ام.
پس چیست؟ آن استخوان های بازیگوش من که قلبم را با آب و تاب در سینه مخفی کرده‌اند؟ که مرا در قول شما.. به آب میرسانند؟
من از کجا و کدام سوی زندگی تغذیه میشوم.
یا سوال های دیگر...
من از کجا دارم بزرگ میشوم؟
از کجاست که قد میکشم؟