اخیرا ویدیویی از خانم فرزانه صادق، وزیر راه منتشر شده که صراحتاً… — AERO CIVIL — TG.ME

🔻اخیرا ویدیویی از خانم فرزانه صادق، وزیر راه منتشر شده که صراحتاً می‌گویند «چون رادارها مشکل پیدا کرده، همکاران مراقبت پرواز در حال انجام ناوبری پروسیژرال هستند» 🔹 این صحبت عملا اعتراف به یک فاجعه زیرساختی و برگشتن به دهه‌ها قبل است. ​وقتی پوشش راداری قطع می‌شود، کنترلرهای ترافیک هوایی مجبورند روی حالت «کنترل رویه‌ای» یا همان Procedural Control سوییچ کنند. 🔹در این حالت کنترلر دیگر نقطه حرکت هواپیما را روی مانیتور رادار نمی‌بیند؛ بلکه باید مدام از طریق ارتباط رادیویی، موقعیت جغرافیایی، سرعت و ارتفاع را از خلبان بپرسد و در ذهن خودش یا روی نوارهای کاغذی پرواز، نقشه آسمان را تجسم کند تا هواپیماها به هم برخورد نکنند. 🔹در کنترل راداری مدرن، فاصله ایمن بین دو پرواز چیزی حدود ۵ مایل است، اما در حالت پروسیژرال، کنترلر برای جبران خطای محاسباتی و حفظ ایمنی، مجبور است فاصله‌ها را به ۱۰ تا ۱۵ دقیقه پروازی افزایش دهد. نتیجه مستقیم این اتفاق، قفل شدن ظرفیت آسمان، تاخیرهای زنجیره‌ای پروازها، هولدینگ‌های طولانی‌مدت برای فرود و البته فراری دادن پروازهای عبوری و ترانزیت است. 🔺​از همه مهم‌تر، بار روانی و استرس فوق‌العاده است که در این حالت روی دوش کنترلرهای مرکز کنترل و برج مراقبت می‌افتد؛ چون کوچکترین اشتباه محاسباتی ذهنی می‌تواند به قیمت جان صدها نفر تمام شود. 🔹 کنترل پروسیژرال در دنیای امروز هوانوردی، صرفاً یک دستورالعمل اضطراری برای مواقع بحرانی یا قطعی موقت چند دقیقه‌ای رادار است، نه یک روش جایگزین برای مدیریت آسمان کشوری به وسعت ایران. 🔻 اینکه وزیر راه به همین راحتی از این موضوع حرف می‌زند، نشان می‌دهد که سیستم‌های ناوبری کشور تا چه حد فرسوده و از بین رفته اند و متاسفانه حتی شبکه‌های راداری پشتیبان هم برای پوشش نقاط کور وجود ندارند. هرچند اجرای این روش مهارت بی‌نظیر و ازخودگذشتگی کنترلرهای ایرانی را ثابت می‌کند، اما توجیه این نقص فنی دقیقاً مثل این است که بگوییم چون ترمز ماشین از کار افتاده، داریم با دنده معکوس و کشیدن ترمز دستی در اتوبان رانندگی می‌کنیم! ایمنی پرواز یک اصل غیرقابل مذاکره است و زیرساخت‌های فعلی زنگ خطری جدی برای صنعت هوانوردی ماست. ​ ✈️@Fly_Estarika